Zijn verhaal
Herman Johan van den Brink werd op 14 januari 1944 geboren in de stad Utrecht. Voor bijna iedereen was hij gewoon Jumbo.
Hij had twee jongere zusjes. Zijn ouders gingen scheiden toen hij nog jong was, en met een moeder van Duitse afkomst was het niet altijd gemakkelijk in het naoorlogse Nederland. Hij leerde al vroeg op eigen benen te staan: toen zijn ouders uit elkaar gingen, nam hij als oudste zoon de verantwoordelijkheid op zich voor zijn moeder en zusjes. Veel contact met zijn Nederlandse vader had hij niet.
Kunst en vakmanschap
Herman ging naar de Ambachtsschool in Utrecht. Hij had graag ook de Academie voor Beeldende Kunsten doorlopen, maar dat was helaas niet mogelijk, vanwege de zorg voor zijn zusjes.
Op zijn veertiende begon hij, naast zijn opleiding, als leerling-timmerman bij timmerbedrijf Stegman. Toen hij daar genoeg had opgestoken, begon hij met zijn diploma op zak, net twintig jaar oud, een eigen timmerbedrijf. Hij specialiseerde zich in het bouwen van stands voor internationale beurzen, en zo ontstond Standbouw van den Brink. Bijna veertig jaar bouwde hij samen met zijn werknemers de ene prachtige stand na de andere, in binnen- en buitenland, van Europa tot Afrika. Zelf omschreef hij het als: “Building stands all over the world”.
Ook thuis was hij altijd in de weer. “Slapen doe je ’s nachts”, zei hij dan. Hij bouwde tuinhuisjes, badkamers en overkappingen, en toen het dak van het tuinhuisje Utopia op de volkstuin van zijn dochter compleet verrot was, knapte hij het snel weer op.
Na een klaplong, op zijn 58e, ging hij thuis in zijn schuurtje achter het huis meubels restaureren. En zijn interesse groeide voor iets nieuws: de homecomputer en de digitale camera.
Jumbo
Zijn familie noemde hem gewoon pa, opa of Herman, maar anderen kenden hem het best als Jumbo. Die bijnaam had hij zichzelf gegeven, als grapje, want hij was nogal fors gebouwd. “Net een olifant”, zei hij. Online werd het Jumbo50, de naam die onder duizenden van zijn foto’s staat.
Muziek en de camera
Op een oude gitaar van zijn zusje leerde Herman een paar akkoordjes, en al snel speelde hij in de Utrechtse band The Jumping Cats.
Na zijn trouwen kwamen er al snel kinderen, en was er in het weekend geen tijd meer om te spelen. Met het maken van muziek hield hij op, maar de liefde ervoor is altijd gebleven. Toen de kinderen het huis uit waren en hij zijn bedrijf had beëindigd, begon Jumbo met fotograferen: bandjes op countrybeurzen, Pasar Malams, jaarmarkten en het alledaagse leven.
Zijn foto’s herken je meteen aan de gerafelde witte rand en het kleine Copyright © Jumbo50 rechtsonder in de hoek. Hij deelde ze ruimhartig: op zijn Facebookpagina, met duizenden volgers in binnen- en buitenland, en in honderden albums. Bijna elke dag stuurde hij zijn vrienden op Facebook een foto met een groet: “Fijne Dag” of “Selamat Pagi”.
Zeist was zijn thuis, en hij fotografeerde het graag: het Slot, de landgoederen, de Lustwarande, de prachtige Zeister bossen, Monumentendag en alle andere evenementen. Hij maakte mooie wandelingen, en later, toen hij last kreeg van zijn benen, ging hij op pad met zijn scootmobiel. In de Facebookgroep Oude foto’s van Zeist was hij een van de actiefste leden: iedere dag postte hij een van zijn eigen foto’s, of hij zocht het hele internet af naar oude foto’s van Zeist.
Huwelijk
Herman leerde zijn Teuntje kennen op een dansavond voor jongeren bij Jonathan in Zeist. Zijn band speelde die avond, en dat meisje met die donkere lange lokken en felblauwe ogen bleef maar naar hem kijken. Na het optreden trok hij de stoute schoenen aan en sprak haar aan. Sindsdien waren ze onafscheidelijk, en twee jaar later, op 10 september 1964, trouwde het paar in Zeist. Ze bleven 62 jaar getrouwd, tot zijn laatste dag.
Hun jubilea vierden ze altijd groots met familie en vrienden. Er werd een zaaltje gehuurd, en er was natuurlijk veel eten, drinken en live muziek. In 2024 vierden ze hun diamanten huwelijk, dit keer alleen met naaste familie, onder de overkapping van hun huis. Een sterrenrestaurant zou er jaloers op zijn geweest.
Herman was een geliefde echtgenoot, een goede vader van twee dochters, een fantastische opa en een trotse overgrootvader. Ook op verjaardagen en feesten in de familie had hij altijd zijn camera bij de hand.
Lees over hun diamanten huwelijk →
Wereldreiziger
Zelf noemde hij zich wereldreiziger, en hij sprak een beetje van alles: Duits, Engels en un poco español. “Cerveza, gracias e una más!” Hij kwam terug van zijn reizen met foto’s van oude Amerikaanse auto’s op Cuba, tropische stranden op Curaçao, rijstvelden op Java en Bali, tempels in Thailand, dansers en olifanten in Sri Lanka en zonnige dagen in Turkije. Hij kwam ook in India en Dubai, en in Europa in Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Spanje, Bulgarije, het toenmalige Joegoslavië en Rusland. Ook in het toenmalige Oost-Duitsland, waar zijn moeder vandaan kwam.
- 2007Cuba
- 2011Java & Bali
- 2012Thailand
- 2013Sri Lanka
- 2015–2022Turkije
Familie
[invullen: een herinnering, eigenschap of uitspraak die echt bij opa hoort]